1.Беларуская мова- нацыянальная мова беларускага народа.
2.Бел.лiт.мова на сучасным этапе: стан i перспектывы развiцця
Паняцце і віды білінгвізму. Паняцце і віды моунай інтэрферэнцыі. 6. Закон асіміляцыі у беларускай арфаэпіі. Акцэнталогія. Фанетычная сістэма бел. мовы. Асноуныя нормы беларускага літаратурнага вымаулення. Беларуская тапаніміка. Нацыянальная адметнасць бел.лексікі. Асноуныя лексічныя пласты. Прафесійныя устойлівыя выразы. Памылкі пры перакладзе фразеалагізмау. Спецыяльная лексіка: тэрміны і прафесіяналізмы.
11.Характарыстыка сучаснай бел. тэрміналогіі. Шляхі стварэння новых тэрмінау.
Асноуныя прынцыпы навуковага перакладу. Афіцыйна-справавы стыль і яго асабл. Апісанне і узоры дак-тау на бел.мове. Лексiкаграфiя. Слоунiкi беларускай мовы. Гiсторыя беларускага пiсьма.
16.Прынцыпы беларускага правапicу.
Асаблівасці правапісу галосных і зычных у словах-тэрмінах. Назоунік як часціна мовы. Цяжкасці ва ужываннні назоунікау. Скланенне уласных назоунікау. Прыметнік як часціна мовы. Цяжкасці ва ужыванні прыметнікау. Лічэбнік як часціна мовы. Цяжкасці ва ужыванні лічэбнікау. Займеннік як часціна мовы. Цяжкасці ва ужыванні займеннікау. Дзеяслоу як часціна мовы. Цяжкасці ва ужыванні дзеясловау. Ужыванне некаторых дзеепрыметникау и дзеепрыслоуяу.
25.Стылістычнае выкарыстанне прыслоуяу.
Ужыванне некаторых прыназоуникау и злучникау. Словазлучэнне. Асаблівасці дапасавання і кіравання у службовых дакументах. Асаблівасці пабудовы складаных сказау у службовых дакументах. Асаблівасці пабудовы простых сказау у службовы дакументах. Стылістыка бел.мовы. Літаратурная мова і культура маулення.
1.Беларуская мова- нацыянальная мова беларускага народа
Бел.нац.мова-сродак зносiн бел.нацыi. Яна складалася у перыяд фармiравання нацыi i захоувае пераемнасць з мовай народнасцi, аднак вызначаецца большым багаццем слоунiка, большай дасканаласцю грамадскага ладу. Нац.мова-гэта адметная рыса любой нацыi. Без нац.мовы нацыя iснаваць не можа. Каля 80% жыхароу Беларусi паводле апошняга перапiсу насельнiцтва назвалi бел.мову роднай. Бел.мовай як другой роднай валодаюць некаторыя рускiя,палякi,украiнцы,татары,лiтоуцы,што дауно жывуць на нашай зямлi. Бел.нац.мова-гэта мова бел.народа, найкаштоунейшы скарб яго,якi непадзельна звязаны з духоунай сутнасцю беларусау. Усе асаблiвасцi жыцця, гiсторыя i грамадскi вопыт, iнтэлект, маральныя i эстэтычныя каштоунасцi, менталiтэт нашага народа адлюстраваны у яго нац.мове. Бел.мова з’яуляецца адной з форм, найважнейшым элементам культуры народа,сродкам яе увасаблення. Нац.мова бел.народа складаецца з лiтаратурнай i дыялектнай мовы. Лiт.мова-унармаваная апрацаваная майстрамi слова i дзеячамi культуры мова, абавязковая для усiх членау грамадства. Лiт.мова-вышэйшая форма нац.мовы. Дыялектная мова-мова народа, якая выступае у выглядзе мясцовых гаворак.
2.Бел.лiт.мова на сучасным этапе: стан i перспектывы развiцця
Сучасная бел.лiт.мова icнуе у дзвух разнавiднасцях: вуснай i пiсьмовай,кожная з якiх з’яуляецца раунапраунай формай яе рэалiзацыi i мае сваю сферу выкарыстання. Вусная разнавiднасць ужываецца у непасрэдных зносiнах памiж людзьмi. Гэта таксама мова радыё, тэлебачання, дакладау, выступленняу i г.д. Пiсьмовая разнавiднасць выкарыст-ца у перыяд. друку, справаводстве, мастацкай лiт-ры, навуковых працах. Лiт. мова, такiм чынам, выконвае камунiкатыуную функцыю у розных сферах жыцця i дзейнасцi бел.народа. Гэта абумовiла развiццё у ёй адпаведных функц-ных стыляу. З улiкам разнастайных ф-цый вуснай i пiсьм. форм лiт. мовы сферы яе ужывання вылучаюць кнiжныя стылi i гутарковы. Кнiжн. стылi карыст-ца пераважна пiсьм. формай, гутарковы-вуснай формай мовы, хоць такая залежнасць не з’яуляецца абавязковай. Лiт.мова распаусюджана на усёй тэр. Бел. Гэта аднастайная, агульнаужывальная мова, якая не мае рэгiянальных асаблiвасцей i абмежаванняу, з’яуляецца агульнанародным сродкам зносiн i не супадае з якiм-небудзь дыялектам.
Паняцце і віды білінгвізму
Білінгвізм (двухмоуе)- папераменнае карыстанне 2 мовамі. Вылучаюць наступныя разнавіднасці двухмоуя: індывідуальнае, калі дзвюма мовамі валодаюць толькі асобныя члены калектыву; групавое-двухмоунымі з’яуляюцца цэлыя групы або асобныя сацыяльныя слаі; поунае, ці суцэльнае- двумоуе з’яуляецца характэрным для усіх сац-культурных груп народа. Можна гаварыць і пра нацыянальнае двухмоуе, калі яно пашырана сярод прадстаунікоу усей нацыі. Дзяржауным двухмоуе называюць тады, калі у адной краіне статус дзяржаунай, ці афіцыйнай, маюць дзве мовы. Напр, у Фінляндыі дзяржаунымі мовамі з’яуляюцца фінская і шведская, у Канадзе- англ. і франц. Пы гэтым дзяржаунае двухмоуе можа суправаджацца індывід-ным аднамоуем,калі насельніцтва краіны краіны распадаецца на некалькі аднамоуных калектывау. Білінгвізм- з’ява складаная, шматбаковая. Яна можа разглядацца у трох аспектах:псіхалагічным (псіхалагічны склад індывіда, яго разумовыя здольнасці), педагагічным (навучанне другой мове) і сацыялінгвістычным ( сфера карыстання адной і др. мовамі, ступень авлодання мовамі і інш). Сучасная моуная сітуацыя на Бел. характарыз. пераважна суіснаваннем і выкарыст. бел і рускай моу і м.б. вызначана як бел-рускае двухмоуе. Сенння, калі бел.мова стала дзяржаунай, новае тлумачэнне і новыя кірункі развіцця павінен атрымаць і бел-іншамоуны білінгвізм. Галоуная задача заключ.у тым, каб было створана усё, што неабходна для грунтоунага авалодання усімі грамадзянамі нашай краіны дзярж.мовай РБ, а таксама рознымі мовамі інш народау свету з мэтай забяспечання і умацавання як на-культ суверэнітэту РБ, так і яе годнага уваходжання у палітычныя, экан. і культурныя кантакты з усімі краінамі і народамі сусветнай садружнасці.
Список использованной литературы:
