Паэма Я. Купалы “Магіла льва”, напісаная ў 1913 годзе, расказвае пра адвечную тэму ўсіх часоў і народаў – пра каханне. Аднак апроч гэтага ў ёй можна знайсці для сябе шмат іншых падтэм, якія ўплываюць на чалавечую любоў, кіруюць ёю, і, як бывае, на жаль, даволі часта, губяць яе. Яе і надзею на шчаслівае жыццё.
Галоўны герой паэмы – Машэка, асілак, па сваёй натуры добры, адданы, надзейны:
“Але хоць сілу меў такую,—
Нікому крыўды не рабіў,—
Натуру меў ён залатую,
Як бы ягнём, патульны быў”.
Як і ўсе вясковыя дзеці, ён рос, дапамагаў па хаце, працаваў. З ранніх гадоў сябраваў з дзяўчынай Наталляй, якую, калі падрос, моцна, самааддана пакахаў. Наталля была самай прыгожай у сваёй вёсцы і, хоць і падабалася многім, аднак адказвала ўзаемнасцю Машэке, які побач з ёй, здавалася, забываўся на свой магутны характар і фізічную сілу. Толькі Наталля яго і не баялася ў вёсцы, калі Машэка вырас і яго сіла стала нязломнай. Аднак, як бачна з паэмы, Машэка ёю ў сваіх інтарэсах не карыстаўся, а слухаў Наталлю і падпарадкоўваўся ёй. Пра гэта кажуць словы паэмы:
♦
